شمع با پروانه الفت می گرفت

      کاش توی جاده های زندگی

         خنده هم از گریه سبقت می گرفت!

خاطرات خلوت یک کوچه را

 می توان با بوی باران تازه کرد

وسعت لبخند های غنچه را

 می توان با عشق بی اندازه کرد

شیشه ی عطر بهاری

لب دیوار شکست

هوا پر شد از بوی خدا

همه جا آیت اوست

دیدنش آسان است

سخت است نبینی او را

دانی که چرا خدا تو را داده دو دست؟

من معتقدم که اندر آن سری هست

یک دست به کار خویشتن پردازی

با دست دگر ز د یگران گیری دست

دریای آرام ناخدای قهرمان نمی سازه!

چه کسی می داند که تو در پیله ات تنهایی؟

چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی؟

پیله ات را بگشای...

 تو به اندازه ی پروانه شدن زیبایی...

 بيدار باش من با سبدي پر از بو سه مي آيم

 و آن را قبل از چيدن ستاره هاي قلبت روي گونه هايت مي كارم

تا بداني اي خوبم دوستت دارم ...

از زخم تیشه خسته نشو که وجودت شایسته تندیسی زیباست است

مارم تو دعاهاتون فراموش نکنین.

GODISNOWHWRE…

This can be read as

“GOD IS NO WHERE”

As

 “GOD I S NOW HERE”

Every thing in life depends on how you look at it.

جان عاشق را به قربانت کنم

ای که دور از من در قلب منی

با خبر باش که دنیای منی

 آواره شدن حکایت سختی نیست

 از پاکی اشکهای خود فهمیدم

 لبخند همیشه راز خوشبختی نیست!